Het verhaal van Maarten (22)

Ik ben opgegroeid in een gebroken gezin. Mijn vader zie ik sowieso nooit meer en met mijn moeder heb ik sinds kort ook alle contact verbroken. Maar toen ik klein was had ik een goede band en hebben ze ons heel erg met de natuur opgevoed.

Dan gingen we eendjes voeren met brood en zo. Wij woonden op het platteland in een straat met boerderijen. Daar zag ik koeien staan waarvan er eentje ziek werd en die is daar weken blijven liggen om nooit meer op te staan. Ik vond dat verschrikkelijk. Rond mijn twaalfde werd ik dan ook vegetariër. We aten eigenlijk al bijna nooit vlees omdat het gewoon niet gezond is. Dat wist mijn moeder ook. Dus we aten alleen zogenaamd gezond vlees, waarvan mijn moeder dacht dat het gezond was. Zij wist waarschijnlijk ook niet beter.

Ontwikkeling

Als tiener begon ik me steeds meer aan te trekken van het dierenleed in de wereld. Ik ging handleidingen lezen van het dierenbevrijdingsfront om erachter te komen hoe je dieren moet bevrijden en bezocht regelmatig een linkse bibliotheek in de stad. Ik ging onderzoeken hoe alles in elkaar zit: hoe komt melk op je bord of ei? Dingen uitzoeken om de wereld te verbeteren, dat heeft mij het meest gevormd. Ik ben nooit een uitgaanstype geweest en eigenlijk heb ik niet veel vrienden en dat vind ik prima. Ook rook of drink ik niet en drankjes met prik laat ik staan. Op een gegeven moment accepteerde ik niet meer dat mijn moeder vlees in de diepvries had en gooide ik het weg als ik het tegenkwam. Zij wist toen al dat wanneer ze daarover de strijd zou aangaan, ze die altijd zou verliezen.

Ik heb een vmbo-opleiding gevolgd en daarna nog een jaartje mbo. Op school wist trouwens niemand van mijn idealen omdat ik die voor mijzelf hield. Wel werd mijn moeder regelmatig door de schoolleiding gebeld omwille van mijn ‘rebelse’ gedrag. De school waar ik op zat stond bekend als een ‘groenschool’. Ik volgde er praktijkles dierhouderij maar het was meer dierbeulerij. Ik hield het dan ook snel bekeken op die school.

Verandering

Aan een baan komen was niet gemakkelijk omdat zowat overal dieren worden gebruikt en misbruikt voor onze behoeften. Toen ik bij een recreatiepark werkte en de resten van barbecues moest opruimen, hield ik het snel voor gezien. Toen er sprake was van het neerschieten van ganzen omdat die het strand zouden bevuilen, was de maat vol. Sindsdien kies ik ervoor om niet te werken omdat elke opdrachtgever meedoet aan het kapitalistische systeem dat dieren uitbuit.

Door mijn onderzoek en mijn acties kwam ik al gauw in contact met gelijkgestemden. De meesten heb ik leren kennen op demonstraties en internationale bijeenkomsten. Communiceren via internet doe ik nog nauwelijks omdat fora door de AIVD in de gaten worden houden. Ach, eigenlijk heb ik toch niet zoveel behoefte aan contact. Ik ben nu eenmaal geen groepsmens. Ik heb ook geen mensen nodig om mij te motiveren, het gaat mij om de dieren en niet om mijn frustraties te uiten. Van de vrienden die ik heb is er overigens niemand die vlees eet.

Tussenkomst

Toen ik een jaar of vijftien was werd een belangrijk politicus vermoord door een dierenrechtenactivist. Dit heeft onze zaak in een kwaad daglicht gesteld. Ik vind nog steeds: het maakt op zich niet uit wat hij heeft gedaan, maar wat hij voor de dieren heeft gedaan, dat bewonder ik en dan vind ik niet omdat hij een moord heeft gepleegd dat je hem zou moeten laten vallen. Het was zijn manier om de maatschappij te behoeden voor een groter kwaad. Als het echt moet, dan ben ik ook bereid om mijn eigen leven te geven voor de zaak van de dieren.

Mijn ouders hebben daarover eigenlijk nooit een goed gesprek met me gevoerd. Ik weet wel dat zij vinden dat ik te ver ga in het nastreven van mijn idealen. En mijn vader heeft, ondanks dat we geen contact meer hebben, de GGD willen inschakelen. Dat betekent dat hij zich schaamt voor mijn activiteiten. Hij werkt immers als leraar en wordt daar wel eens op aangesproken. Mijn moeder vindt ook wel dat ik te ver ga, maar zij heeft nooit iets ondernomen om mij op andere gedachten te brengen. Er is dus helemaal niemand die een wig kan drijven tussen mij en mijn idealen, en zo hoort het ook.

Mijn vader heeft, ondanks dat we geen contact meer hebben, de GGD willen inschakelen. En mijn moeder vindt ook wel dat ik te ver ga, maar zij heeft nooit iets ondernomen om mij op andere gedachten te brengen.

Afloop

Wat je goed moet weten is dat dierenrechtactivisten niet gewelddadig zijn. Ze kunnen wel demonstreren, auto’s in brand steken, huizen bekladden, maar ze zijn nooit gewelddadig tegen mensen. Ik ben wel een tegenstander van de politie, want zij veroorzaken veel dierenleed. Ze gebruiken paarden en honden, voor eigen gewin. Hoe vaak zie je niet dat als je dat intikt op Google, dat een politiepaard gewond is geraakt. Dat is onacceptabel. En ja, we kunnen intimiderend zijn door bijvoorbeeld naar het kinderdagverblijf te gaan waar de kinderen zitten van mensen die bij dierproevencentra werken. Dat lijkt extreem, maar als je ziet wat er met de dieren gedaan wordt, dan valt alles in het niets.