Het verhaal van Joost (22)

Mijn ouders hebben nooit bij elkaar gewoond, ze hadden een LAT-relatie. Ik woonde de ene dag bij mijn moeder en de andere dag bij mijn vader. Maar nu hebben ze geen relatie meer samen. Ik heb verder geen broers of zussen.

Mijn ouders behandelden mij al heel vroeg als volwassene. Ze praatten normaal tegen me, gebruikten geen kindertaaltje en legden altijd alles uit. Ze werkten allebei in een kringloopwinkel. Mijn vader is zelf nooit actief geweest als kraker, maar hij had veel vrienden binnen de kraakbeweging, en toen ik een baby was kwamen er regelmatig bij ons krakers over de vloer. Ook nam mijn vader me vaak mee in de bakfiets naar festivals en dan lag ik te slapen tussen de feestende mensen.

Toen ik nog op de lagere school zat, werkte mijn vader in het straattheater. In het weekend nam hij mij daar de hele dag mee naartoe. En op maandag was ik dan veel te moe om naar school te gaan, wilde ik gewoon in mijn bed blijven liggen. Mijn vader vond dat geen probleem. Hij zei dan dat ik meer leerde in het weekend dan op school dus dan mocht ik op maandag best nog wel eventjes doorslapen.

Ontwikkeling

Als klein jongetje had ik al moeite met opgelegde autoriteit. Ik groeide natuurlijk ook op met veel vrijheid. En mijn vader kon vroeger ook niet omgaan met opgelegde autoriteit, het zit in de familie.

Op mijn zeventiende werd ik verwijderd van school omdat ik twee keer was blijven zitten. Ik kwam vaak in conflict met mijn leraren. Ik deed atheneum en dan word je in principe opgeleid om vragen te stellen, maar als ik een vraag stelde, dan werd in veel gevallen niet eens de discussie aangegaan, maar zei de leraar: “Wat ik zeg, is waar.” En dat kon ik gewoon echt niet hebben. Dan duurde het niet lang voordat ik weer de klas uitgestuurd werd. Mijn vader had er geen problemen mee dat ik zo jong van school ben af gegaan. Hij vindt me slim zat. Toen ik weggestuurd werd van school, ben ik een tijd lang via uitzendbureaus aan de slag gegaan. Maar ik wisselde vaak van baan,vond het moeilijk om met het gezag van mijn leidinggevenden om te gaan. Uiteindelijk ben ik maar voor mijzelf begonnen als vuurspuwer. Nu kan niemand mij meer iets opleggen.

Verandering

Mijn idealen zijn in de loop der jaren langzaam gegroeid. Volgens mijn vader hebben mijn ouders de basis gelegd en heb ik zelf verder mijn idealen ontwikkeld. Ik woon zelf al gedurende vier jaar in een kraakpand. Ik heb een hele grote hanenkam op mijn hoofd, draag graag mijn idealen uit. Mijn kleding laat ook zien waar ik voor sta. Ik noem mezelf een anarchist. Ik streef naar een non-hiërarchische samenleving waar iedereen vrij is om te doen en laten wat hij wil. In de samenleving waar ik voorsta, houden mensen rekening met elkaar waardoor er bijvoorbeeld geen politie nodig is. Op die manier krijg je minder strijd. Omdat spullen eerlijk verdeeld zijn, krijg je minder problemen. Dan heb je ook geen politieapparaat meer nodig, want een politieapparaat is een manier om het volk te onderdrukken in mijn ogen, waardoor mensen meer gaan tegenstribbelen en er meer politie nodig is. We zitten allemaal in een onderdrukkende samenleving.

Tussenkomst

Mijn vader lijkt zich tegenwoordig wat meer te schikken naar de mainstream, omdat hij naar eigen zeggen geen zin meer heeft in discussie. Als hij met zijn vrachtwagen op pad is en hij wordt staande gehouden door de politie, dan geeft hij zijn identiteitsbewijs zonder dat hij daarover in discussie gaat. Ik begrijp dat niet! Ik zal altijd bijdehand vragen waarom ik mijn ID moet laten zien. In het verleden was mijn vader naar eigen zeggen wel bereid om ver te gaan voor zijn idealen. Zo zou hij, toen hij jong was, naar eigen zeggen bereid zijn geweest om ‘bommen te leggen’ bij overheidsinstellingen, zoals Defensie bijvoorbeeld, maar hij heeft deze plannen uiteindelijk nooit ten uitvoer gebracht. Bij mijn vader zat het meer in zijn hoofd dan dat het eruit kwam en bij mij komt het eruit.

Afloop

Ik durf toe te geven dat mijn ideaal wat utopistisch is, maar ik zal niet stoppen om het na te leven, anders komen we er nooit. Ik heb niet voor alles een oplossing. Toch ben ik er wel van overtuigd dat er voor heel veel dingen een oplossing zal komen. Ik ben bereid om ver te gaan voor mijn idealen, maar zal nooit geweld gebruiken. Ideologisch gezien vind ik geweld verwerpelijk. Geweld tegen spullen, daar heb ik een stuk minder problemen mee. Ik doe ook wel eens acties tegen de manier waarop er met illegalen wordt omgegaan. In Kamp Zeist zijn we een keer over de hekken gegaan om foto’s te maken binnen. Burgerinspectie noemden we dat, en dat is een succesvolle actie geweest. Een tijdje geleden hebben we tegen de NAVO gedemonstreerd. Daar hebben we ook iemand over het hek gegooid en toen werden we allemaal opgepakt. Mijn vader? Die steunt mijn idealen voor de volle honderd procent, zolang ik geen grote materiële schade of persoonlijke schade aanricht.