Het verhaal van Said (41), vader van Farouk (20)

Farouk is is in 1986 geboren in Utrecht. Wij waren zes jaar voor zijn geboorte van Marokko naar Nederland geëmigreerd. Mijn partner en ik zijn allebei praktiserend moslim.

Farouk en zijn twee broertjes bidden alleen tijdens het vrijdagmiddaggebed in de moskee. Farouk kan goed leren, op zijn 18e haalde hij zijn VWO diploma op een openbare middelbare school. Ondanks zijn goede cijfers voelde hij zich nooit echt prettig bij zijn docenten en medeleerlingen. Hij voelde zich vaak onbegrepen, een buitenstaander en soms ook ongemakkelijk. Ahmed heeft vervolgens twee jaar pedagogische wetenschappen aan de Vrije Universiteit van Amsterdam gestudeerd. Hij is echter sinds een paar maanden gestopt. Inmiddels werkt hij 'tijdelijk' als taxichauffeur en leeft een teruggetrokken bestaan. Hij is gestopt met voetbal, bezoekt vaker de moskee, heeft een baard laten groeien en heeft het contact verbroken met mensen die volgens hem de islam niet begrijpen. Hij begint nu ook te twijfelen aan de geleerdheid en het gezag van de plaatselijke imam.

De tussenkomst

Ik weet dat hij ondertussen meerderjarig is, maar toch heb ik hem uitgenodigd voor een gesprek van man tot man. Aanvankelijk weigerde hij. Ik had nooit iets van de islam begrepen, beet hij me toe. Dit verwijt raakte me diep in mijn ziel. Maar ik lied me niet uit het lood slaan. Ik zei dat ik benieuwd was naar hoe hij de islam dan begreep en dat ik wel even een lekker kopje thee zou zetten zodat we het er samen over konden hebben. Ik moet toegeven: het was geen gemakkelijk gesprek. Hij beet ons toe dat hij erg teleurgesteld was in onze generatie. We hadden ons als makke schapen naar de slachtbank hadden laten leiden door de Nederlanders. Als we maar iets zouden hebben begrepen van het leven de profeet, zo zei hij, dan hadden we geweten dat het de plicht is van ieder goede moslim om zich tegen onderdrukking en onrechtvaardigheid te verzetten. Ik vroeg hem welk onrecht hij bedoelde. Er volgde een onsamenhangend relaas over Palestina en Irak en over beelden die hij op internet had bekeken en besproken met andere jonge moslims en ook met zogenaamde cyber geleerden. Maar de conclusie was helder: 'Het is gewoon hartstikke illegaal dat de Nederlandse regering de oorlog in Irak steunt.' Ik moest even bekomen van wat er allemaal gezegd was. 'Denk jij echt dat je door je af te zetten tegen de Nederlandse samenleving op enige manier het verschil kan maken voor de mensen in Irak?' Hij keek me verbaasd aan. 'Natuurlijk kan ik zo het verschil maken. Ik probeer het tenminste. Jullie hebben je altijd bij de feiten neergelegd.' Het gesprek duurde nog veel langer, maar ik kreeg het zo benauwd naar het einde dat ik hem de deur moest wijzen. Diezelfde avond had ik nog ruzie met mijn vrouw, die niet begreep waar ik mij zorgen over maakte. 'Hij is gewoon een beetje op zoek naar zichzelf. Zolang hij het gebed verricht, is er toch geen probleem', was haar enige antwoord op mijn relaas. Ik ontplofte bijna en beet haar toe dat ze niet moest komen huilen als hier meer onheil uit voort zou komen.

Resultaten

Ik ben in sneltempo op zoek gegaan naar een goede baan voor Farouk. Tegelijk heb ik hem via mijn buurman in contact kunnen brengen met een vereniging die vanuit de Nederlandse moslimgemeenschap goede werken verricht in arme islamitische landen. Daar kon hij zijn energie kwijt op een manier die geen schade toebracht aan derden. Toch heb ik hem niet geheel op andere ideeën gebracht. Hij staat nog steeds bijzonder kritisch tegenover de Nederlandse media en machthebbers. Maar hij heeft nu een manier gevonden om met deze ontevredenheid om te gaan. Zijn laatste idee was om een blog te beginnen over hoe je als moslim in Nederland je weg moet banen. Daarmee hoopt hij andere jongeren te helpen in het kiezen van het juiste pad.

Tips van Said

  • Interesseer je in internet en de sites die je kind daar bezoekt.
  • Sta niet toe dat je zoon zich isoleert van zijn naasten.
  • Verwacht niet dat je een jongere op andere ideeën kan brengen, maar houd wel het contact vast.